Άνθρωποι και Φύση στη Φολόη

Art Photography

Υπάρχει κάτι που σε μαγεύει. Που σε κάνει να λες, «είναι δυνατόν»;Αυτή η αρμονία της Φύσης στο Δρυοδάσος είναι πραγματικά συγκινητική.Αυτή την εποχή, το πράσινο χρώμα των φύλλων και της βλάστησης είναι εξαιρετικά έντονο. Λες και φωνάζει: γιορτάζουμε!!

Τα μανιτάρια έχουν φυτρώσει ανάμεσα στα πεσμένα φύλλα, πάνω στο υγρό από τις βροχές χώμα. Άλλα είναι κουκουλωμένα με φύλλα, κάποια έχουν βγάλει το «καπέλο τους» πάνω από αυτά, όλα είναι τόσο διαφορετικά μεταξύ τους και τόσο ιδιαίτερα όμορφα! Βαθιά μέσα στο Δάσος «στου Χτενά», η «Παλιόστανη», σφύζει από ζωή.  Πρόβατα, γίδια, πουλερικά, κουνέλια. Άνθρωποι και Φύση μαζί, αρμονικά βαλμένοι το ένα δίπλα στο άλλο. Έκοψα πεντ’ έξι κεράσια. Κατακόκκινα και ζουμερά, άρωμα της Φύσης, γέμισε το στόμα μου γλύκα.

Στο καφενείο, στα μπαλκόνια, στο δρόμο, υπάρχουν άνθρωποι, ζωντανοί και εύχαροι.  Τα παιδιά παίζουν την μπάλα, άλλα καταπιάνονται με τα «σπορ» των μεγάλων. Τάβλι, κολιτσίνα. Άλλα – τα αγόρια περισσότερο – τρέχουν γύρω – γύρω στο χωριό με τα ποδήλατα, φωνάζοντας και παραβγαίνουν το ένα το άλλο.

Τα κλειστά παράθυρα σε παλιά και καινούρια σπίτια μαρτυρούν πως έχουν αλήθεια λείψει οι άνθρωποι. Άλλοι στα εξωτερικό, οι περισσότεροι στην Αθήνα.

Η θεία η Νικολίτσα, 90 χρονών και βάλε, καθόταν στο μπαλκόνι της και αγνάντευε. Με είδε «ζαλωμένο» όπως έλεγε με τη φωτογραφική μου τσάντα και μου έλεγε για το απέναντι σπίτι που ήταν κλειστό και λείπουν. Φωτογράφιζα τα κίτρινα τριαντάφυλλα στον κηπάκο της και τα είπαμε λίγο.

Όλοι οι άνθρωποι του χωριού φαίνονται με την πρώτη ματιά, ταλαιπωρημένοι από τη σκληρή ζωή και την πολλή δουλειά. Υποθέτω πως και αυτή η γριούλα είχε πρόβατα και μεγάλωσε μέσα στη φύση, αλλά ήταν δύσκολες εκείνες οι εποχές και τη σημάδεψαν σίγουρα.  Μου ‘λεγε για τον άντρα της που είχε «φύγει». Πως ερημώνουν τα σπίτια.

Μερικές μέρες πριν, ο χρόνος σταμάτησε για έναν από τους πιο αγαπητούς ανθρώπους του χωριού. Έτυχε να ήμουν εκεί. Όλοι μιλούσαν για τον άνθρωπο αυτό με τα καλύτερα λόγια. Τα έργα του που μείνανε μαρτυρούν την ευεργεσία του. Σκοτεινιά και κρύο στον ουρανό, σαν σημάδι για την λύπη τους, μα η ζωή πάντα βρίσκει τρόπους να νικάει και πάντα να δηλώνει άηχα και σιωπηλά την αξία της. Ένα κορίτσι χαμογέλασε. Έλαμψε ο τόπος, σκόρπισε από μέσα μου η κατήφεια και οι ήχοι των λυγμών.

Παρακάτω, ένα παλιό σπίτι, κολλητά στο νέο, μάλλον ανακαινισμένο πατρικό. Ρώτησα τη θειά-Νικολίτσα και μου είπε : «είναι του Μουσά. Λείπουν και ετούτοι στην Αθήνα, αλλά έρχονται πολύ συχνά, όχι μόνο «Χριστού και Πάσχα», το περιποιούνται και τους «βλέπει» το χωριό, όχι σαν κάτι άλλους που έχουν από χρόνια φύγει και έχουν αφήσει τα πατρικά τους να ερημώνουν».

Τα ροζ τριαντάφυλλα, ακουμπητά στην νεόκτιστη μάντρα, στέκονταν πανέμορφα και «τσουπωτά». Πολλά λουλούδια στο χωριό, σε κάθε αυλή και από μια τριανταφυλλιά, μια ντάλια, μια μπιγκόνια.

Έπεσαν κάποιες χοντρές σταγόνες βροχής, ο καιρός είναι ακόμα άστατος. Χώθηκα σε μιαν αυλή, όπου ένας χωρικός κάπνιζε αρειμανίως το τσιγάρο του. Μας έμπασε στο σπιτικό του, η κυρά μας ετοίμασε καφέ ελληνικό. Είπαμε για το σπίτι τους που είχε χαλάσει από το σεισμό και τώρα έμεναν στον διαμορφωμένο στάβλο τους. Φτωχικό αλλά όμορφο, ζεστό και παραδοσιακά διακοσμημένο, χωρίς πολλά – πολλά. Τα κρεββάτια, το τραπέζι, οι ντουλάπες, η κουζίνα. Όλα μαζί. «Και σαλόνι και κουζίνα και υπνοδωμάτιο» χοράτεψε η κυρά Βασίλω.

Νύχτωσε. Είπαμε να φύγουμε. Ευχαριστήσαμε από καρδιάς για την φιλοξενία και πήραμε πάλι το δρόμο προς το κέντρο. Στον καφενέ καθόντουσαν οι άντρες. Μας προσκάλεσαν για ένα κέρασμα. Για να μην φανούμε ακατάδεχτοι καθίσαμε. Ρώτησα πότε μαζεύουν κεράσια.

«Είναι ακόμα νωρίς. Την άλλη Κυριακή. Αλλά τα έφαγε η βροχή και σκάσανε όλα. Δεν μπορούμε να πουλήσουμε τίποτα.» Μας είπαν όμως, να σταματήσουμε στις «Λιούτσες» και να κόψουμε να πάρουμε στο σπίτι.

Αυτοί οι άνθρωποι μπαίνουν ευθύς στην καρδιά σου, με την απλοχεριά και την καλοσύνη τους.  Με το τρανταχτό τους γέλιο και το ιδιότυπο χωρατό τους. Θεωρώ πως είναι προικισμένοι από τη Φύση, ευθύς όταν γεννήθηκαν.

Ορίσαμε συνάντηση όταν θα μαζεύουν κεράσια. Είναι και αυτό μια μικρή γιορτή. Έτσι κυλάει η ζωή στο χωριό. Μικρές χαρές που γίνονται μεγάλες στιγμές και είναι σαν να φωνάζουν: «γιορτάζουμε»!!

 

Απαγορεύεται η αντιγραφή εικόνων ή κειμένου. copyright © 2012 Δημήτρης Παπαϊωάννου

Νόμος 2121/93 άρθρο 14  Περί πνευματικής ιδιοκτησίας

Advertisements

2 thoughts on “Άνθρωποι και Φύση στη Φολόη

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s