Χρώματα της Άνοιξης

Art Photography

Αρχίζοντας να ανεβαίνεις το οροπέδιο της Φολόης αυτήν την εποχή, βλέπεις ένα σύνολο από χρώματα να χορεύουν γύρω σου. Σχήματα, μορφές και επιφάνειες, όλα βαλμένα σε τέτοια τάξη πράγμα που σε κάνει να πιστεύεις ότι κάποιος το έχει απ’ αρχής σχεδιάσει. Άνθρωποι, ζώα και δέντρα, πουλιά και φυτά, όλα μαζί σε μυστικό χορό, αιώνιο και αέναο, που ασυνείδητα όλοι πατούν στα βήματά του.

Φτάσαμε στην Δίβρη. Μέσα στην μικρή εκκλησιά, οι λιγοστοί πιστοί, με ευλάβεια, ακούν προσεχτικά τη Θεία Λειτουργία. Ο ιερέας, ένας ξερακιανός,  άνθρωπος της μάνας γης, σίγουρα βοσκός, μοίρασε με αγάπη το αντίδωρο στο τέλος. Η γερόντισσα με τα δισέγγονα, που πήραμε στ’ αμάξι για να την ανεβάσουμε στο σπίτι της, κράταγε περήφανη στην αγκαλιά της την μικρή της δισέγγονη και μας μιλούσε για τη ζωή στο χωριό, για τα παιδιά της και για τα εγγόνια της. Ευτυχισμένη και πάντα γλυκομίλητη, μας αποχαιρέτισε.

Αφήσαμε πίσω μας την όμορφη ετούτη κωμόπολη, και πήγαμε στην Μοστενίτσα να βρούμε κάποιους γέροντες που είχαμε φωτογραφίσει πέρσι το καλοκαίρι. Δεν σταθήκαμε όμως τυχεροί. Ήταν και η ατμόσφαιρα βαριά, είχαν “τα χρόνια” μιας νέας κοπέλας που πέθανε νέα. Πήραμε κάποιες πληροφορίες μόνο για το πανηγύρι του χωριού. Θα πρέπει να είναι απίστευτη η θέα από την κορφή του βουνού με 1700 μ. υψόμετρο! Θα το διαπιστώσουμε σύντομα. Στο φετινό πανηγύρι, θα έρθουμε σίγουρα.

Κατεβήκαμε προς τα χαμηλά. Πέσαμε στο δάσος, στο δρόμο για τη Φολόη. Απίστευτα λουλούδια και το πράσινο χαλί να σκεπάζει σιγά-σιγά όλο και περισσότερα χωράφια και βοσκοτόπια. Μπήκαμε στο χωριό. Κάποιοι χωρικοί κάθονταν στο καφενείο. Τους χαιρετίσαμε, μας κέρασαν τσίπουρο. Φιλόξενοι άνθρωποι και εγκάρδιοι. Χωρατατζήδες και δουλευταράδες. Άρχοντες! Γυρίσαμε λίγο στο χωριό. Όμορφα σπίτια, παλιά, χαλάσματα και χαμοκέλες. Όλα φαινόταν να έχουν λόγο ύπαρξης. Μια γυναίκα μας φώναξε. “Ελάτε εδώ που φτιάχνουμε χυλοπίτες”. Πήγαμε. Ένα σπίτι βγαλμένο μέσα από παραμύθι. Παραμύθι ντόπιο, χωριάτικο όχι σαν αυτά τα ξενόφερτα. Παραμύθι και αλήθεια μαζί. Σπίτια χαμηλά, όλο αγάπη και συναισθήματα. Φούρνος για το ψωμί. πλυσταριό, τσουκάλι στη φωτιά με την κότα να σιγοβράζει. Παράδεισος.

Περπάτησα λίγο πιο έξω απ’ το χωριό. Σε ένα δρόμο που έβγαινε αγνάντιο στο άλλο μεγάλο χωριό το Αντρώνι. Πράσινο χαλί κι εδώ. Μια δεντρογαλιά σύρθηκε γρήγορα μέσα στα ριζά ενός δέντρου. Ζωή ο τόπος, αρμονία, Φύση! Σταμάτησε ο δρόμος σε ένα αμπέλι. Μόλις το είχαν κλαδέψει. Σχήματα περίεργα τα μικρά κλαδιά του, στρέφονταν στον ουρανό. Ελιές παραδίπλα, αρχιτεκτονικά κλαδεμένες και φροντισμένες. Με παραξένεψε το κυκλικό σχήμα γύρω από τον κορμό. Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο. Με την πρώτη ευκαιρία θα ρωτήσω και θα μάθω σε τι χρησιμεύει.

Επιστρέψαμε στο χωριό. Μας περίμενε ο πρόεδρος. Καθίσαμε πάλι στον καφενέ και ήπιαμε άλλο ένα τσιπουράκι. Ήρθαν ακόμα κάποιοι νέοι, από τους λίγους που έχουν πια μείνει στα όμορφα χωριά του οροπεδίου. Πιο κει, κάτι πιτσουρδέλια κλωτσούσαν την μπάλα. Γέλια, φωνές, χαρά και ευτυχία τα παιδιά. Ζωντανεύει ο κόσμος μαζί τους.

Πριν φύγουμε κάνω μια ευχή. Να έρθει ξανά η παλιά εκείνη εποχή που τα χωριά είχαν παλμό και ζωντάνια. Που οι άνθρωποι δεν ήθελαν να μένουν σε πολυκατοικίες και διαμερίσματα και που χαίρονταν τη ζωή δίπλα στη Φύση. Είναι σκληρή η ζωή στο χωριό, ναι, αλλά έχει ουσία. Ζεις κοντά στη γη, ανάμεσα στα άλλα πλάσματα, συνδέεσαι με τα δέντρα, τα πουλιά, τα ζώα, τους άλλους ανθρώπους. Και οι εποχή αυτή της “κρίσης” μάλλον αυτόν τον δρόμο μας δείχνει. Και είναι πολλοί που θέλουν να πάρουν αυτόν τον δρόμο της επιστροφής. Πίσω στην Ιθάκη. Πίσω στο χωριό.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s